Şiir

Demir kapı gürültüyle sallandı,                                 

Gelen var mahpus idaresinden

Genç bir adam uzattı elinde

Kocaman “Tebliğ Tebellüğ Belgesi” zarfını

Bizim F/12 koğuşunun demir kapısı gibi sallandım

Aklımdan dedim şimdi yandım

Hani televizyona çıkıp ağlaşanlar var ya korkudan

“Benümm Errrgeneekoon iken nee alakammm olabülür küm” diyen

Onları hemen anladım

Beni de içeri atarlar diye bir kaygılandım sormayın

Bu ikincisi, bu dehşet belgesinden bana sunulan

Mektup okuma komitesinin uyarısı üzerine toplanan

Silivri “toplama kampı” disiplin kurulu

Aydınlığı ile gözlerini kamaştıran bir mektubu

Ki yazarının adı da “Nurhan”

Gözlerini kırpıştırarak ve de ıslatarak okuduktan sonra

21. yüzyılın bu zamanında, tam 14 koca koca insan Tuncay Özkan’a

Bu aydınlığın ulaşmaması için kollarını sıvayıp

Ellerini alıp kara kapkara sansür kalemlerini

Satır satır çizmişler Nurhan hanımın aydınlık kelimelerine

İnanamadım aynen şöyle : Nurhan hanım yazıyor

Silivri diye gerisini kurul çiziyor :

                                                                            gibi

Hanımın adında dedim hata Nurhan aydınlıktan alıyor şanını

Bir de sevdası kara sevda : “Vatan, Namus, Ahde Vefa”

Besliyor ya kelimelerinin cânını

Karanlıkları görünce o bembeyaz mektup içinde

Kara kadılar hortladı dedim faşizm mi gelmiş ne!

Sansürün böylesine, 21.yüzyılda bile

Desem bir türlü demesem bin türlü

Memleketin Nurhan’ını karartıyorlar

Sevdası insan olma, kavgası ışık saçma

Anladım bir kez daha bizim kavga, büyük kavga

Memleket çok zorda

Aydınlık karanlıkla, iyi kötüyle, akıl zulm ile

Uygarlık sansürle imtihanda

Mahpusta, sokakta, okulda, fabrikada, evde

Mektupla, telefonla, bilgisayarla, meydan meydan bağırarak

Mustafa Kemal aydınlığını Türkiye’ye taşımayan

Tuncay kahrolsun

Bu kavgadan dönenin adı kalleş olsun

Mektup yazın; bana, BİZ’e, birbirinize

İçinde “Aydınlanma Devriminin” Nurhan’ı olsun

Türkiye’nin nuru canım dostlarım hepinize

Selam olsun, selam olsun, selam olsun.

 

Tuncay Özkan